Splinter Cell

پایان سفر ده ساله با قطار هاگوارتز

2011-11-04T11:28:00.003+03:30

روز 30 ژوئن 1997 وقتی اولین کتاب از مجموعه داستان های هری پاتر منتشر شد، نه تنها خود جی.کی.رولینگ ، نویسنده داستان تصوری از جهانی شدن خودش و کتابش نداشت، بلکه خیلی از علاقه مندان این سبکِ داستانی هم شاید تصوری از سوار شدن به قطاری برای سفری به مدت 10 سال با انواع و اقسام جادوگرها، جانوران و خیلی هیجان های دیگه رو نداشتن. کسی تصور نمی کرد که وقتی سال 2007 آخرین جلد این مجموعه منتشر شد، چه صف های طولانی برای خرید کتاب، اون هم ساعت ها قبل از شروع به فروش رفتنش تشکیل شد.

باید یه نکته ای رو قبول کنیم. خیلی ها، از سبک داستان های علمی تخیلی فانتزی خوششون نمیاد. خیلی ها اون رو مسخره می کنن و خوندن کتابها، یا دیدن فیلمهایی که به این سبک هستن رو وقت تلف کردنی بیش نمیدونن. اما من جور دیگه ای فکر می کنم. همونطور که ریاضیات، علوم، فیزیک شیمی و درسهای دیگه در مدارس و دانشگاه ها به احیار تدریس میشه، همونطوری که جای خیلی درس ها در مدارس و دانشگاه ها مثل فلسفه و منطق، هنر، موسیقی، نقاشی و… خالیه، جای درس ها، کتاب ها و فیلم هایی که با تخیل به صورت فانتزی برخورد داشته باشه هم خالیِ هستش. چه بسا درس هایی که به بارور شدن تخیل کمک کنه خیلی مهمتر و لازمتر از خیلی درسهای دیگه باشه.

چه اشکالی داره در مراکز تربیتی، کتابهای بزرگ علمی تخیلی خونده بشه؟ چه اشکالی داره کودکان و نوجوانان و حتی بزرگترها گاهی اون دنیای تماما واقعی خودشون رو ترک کنن و ذهنشون رو بفرستن به دنیای فانتزی و علمی تخیلی؟ چه اشکالی داره فکر کنیم دنیا مثل زمان ارباب حلقه هاس؟ یا ولدمورتی وجود داره که داره دنیا رو تسخیر می کنه؟ یا مدرسه ای به نام هاگوارتز هست که کارش تعلیمِ جادوگری هستش؟ چه اشکالی داره زندگی با aliens رو تصور کنیم؟ یا بدونیم که جان کانری هست تا دنیا رو از دست ربات ها نجات بده؟ جوابش خیلی ساده است: هیچ اشکالی نداره. فقط متاسفانه قهوه قهریه‏ی ذهنیِ خیلی از ماها آنچنان دیواری از واقعیت دور ذهنمون کشیده که هیچکدوم از این دنیاها و قهرمان هایی که گفته شد راهی برای ورود به اون پیدا نمی کنن.

شیوه آموزشی کاملا سنتیِ ما (نه فقط ما، که خیلی از کشورهای دیگه) به ما اجازه نمیده درسی برای بارور کردن قوه تخیل خودمون و بچه هامون داشته باشیم. همونطور که آب هوا زمین نفت انرژی و خیلی چیزهای دیگه برای آیندگان مهمه، تخیل کردن و میراث گذاشتن اون برای آیندگان هم مهمه. باید درک کنیم این موضوع رو و به باور برسیم که تخیل مهم است.

هری پاتر، رون ویزلی و هرماینی گرنجر، 3 قهرمان از ده ها قهرمان مجموعه هری پاتر بودن که 10 سال ما رو با قوه تخیل جی.کی.رولینگ پیوند زدند. ده سال پر از خاطره، ترس، استرس، شادی و هیجان. مجموعه هری پاتر با آخرین فیلمی که ازش ساخته شد، به طور رسمی برامون تموم شد. اما همه ما امیدوارم حداقل یک بار کتابهاش رو بخونیم. هیجانش رو درک کنیم و فیلم هاش رو ببینیم.

من به شخصه از رولینگ و قهرمانانش برای ده سالِ خوبی که برام رقم زدند تشکر می کنم و به احترامشون از جام بلند میشم. برای هنرپیشه هایی که نقش هاشون رو به خوبی تمام بازی کردن و به تمام خوانندگان پیر و حوان و کودکش احترام میذارم. کاش بشه روزی که مجموعه هایی به این خوبی و حتی بهتر داشته باشیم برای خوندن و دیدن و به ذهن خودمون و تخیلمون بیشتر بها بدیم و احترام بذاریم.

باران…

2011-04-09T15:07:00.001+04:30

… چه بی فایده بارانی بود. تلاشش نیز. می دانی کوشش‏اش چه بود؟ شستن نقشت از دلم و گرمایت از سرمایِ پاییزیِ تنم و رنگ زیبای چشمات از نگاهم. پی هوده تلاش می کند! ای باران! اگر تلاشت این است، ببار که بیهودهِ تلاش است و گر غیر از این است، باز ببار که دوست داشتنی تر می کنی نقش محبوبم را ….

برای قهرمانانم

2011-03-25T21:11:00.001+04:30

سالها است که بنا به دلایلی به فرهنگ شرق، به خصوص ژاپن و کره جنوبی علاقه مندم. اگر قصد داشته باشم جایی را برای زندگی انتخاب کنم، قطعا یکی از این دو کشور در انتخاب هایم قرار می گیرند. همیشه پشتکار، ادب، آرامش، نظم، صرف فعل خواستن برای رسیدن به آن چیزی که می خواهند، ارزش و احترامی که برای هم قائل هستند و خیلی موارد دیگر، باعث شده احترام خاصی برای ژاپنی ها و کره ای ها قائل باشم.
ژاپن! سرزمین آفتاب تابان، سرزمین سامورایی های بی باک و سرزمین شکوفه های گیلاس، این روزها به شدت درگیر مشکلات ناشی از زلزله و سونامی و انفجار رآکتورهای هسته ای شان هستند. تصاویر دلخراش و وحشتناکی که شبکه های تلویزیونی به تصویر می کشند، بهت آور و حیرت انگیزه است. طبیعتی که بدون هیچ رحمی، شعله های خشم خودش را در غالب زلزله و سونامی بر سر مردم ژاپن وارد کرده و آنها را در هم کوبیده است. چیزی که در هر نقطه ای از جهان، هر لحظه امکان دارد به وقوع بپیوندد.

اما چیزی که در تصاویر به خوبی دیده می شود، آرامش، احترام و متانتی است که مردم شهرهای آسیب دیده از خودشان نشان می دهند. آرامشی که در پیدا کردن اجساد هم شهریانشان، افراد خانواده و نزدیکانشتن دیده می شود. آرامشی که در صف هایی که برای دریافت غذا تشکیل می دهند و آرامشی که در پشت چشمان خیسِ اشک آلودشان می بینم.

امروز، مرد ژاپنی با بغض از علاقه اش به شهرش می گفت. از چیزی که شاید دیگر وجود نداشته باشد. از چیزی که شاید نسل ها بگذرد و باز هم مثل روز اول نشود. از چیزی که مواد رادیواکتیویته ی موجود در آن، زندگی را امکان پذیر ننماید. از چیزی که... همه اینها درست. اما آنها ژاپنی اند. سخت کوش و بی پروا. می خواهند، پس انجام می دهند. شمشیرزنان سامورایی ای که شاید دیگر لباس رزم بر تن نداشته باشند و شمشیری در دست، اما روحشان همانقدر سامورایی است که اجدادشان بودند.
فاجعه زده هستند. آسیب دیدند، اما استوارند. آنها قبلا هم از طوفان های بزرگ و سهمگین دیگری هم به سلامت عبور کردند. آنها مردمان لحظات سخت هستند. آنها می توانند.

می دونم که شاید هیچوقت، هیچ کسی این از این قهرمان های من اینجا رو نخونه، اما من یادداشتی میذارم براشون...

私たちの親友の日本に：私たちの痛みを見ています。私たちは、恐ろしい災害を見ています。しかし、最初からすべてを構築することを信じる。再構築することができます。あなたはいつも私のヒーローです。

داستان رستگاري در هشت دقيقه و چهل ثانيه

2010-12-29T13:27:00.003+03:30

داستان زیر با الهام از فضایی که برای مدتی درونش بودم و با برداشتی آزاد از سریال بتل استار گلکتیکا نوشته شده است.

بخش اول: صحراي کاپريکا

هوا نه سرد بود نه گرم. آفتاب همچون سال هاي متمادي که بر زمين تابيده بود داشت کار خودش را انجام مي‏داد. اما "استارباک" متعجب بود. متعجب از چيزي که ديده و از اتفاقي که برايش افتاده است. از سرنوشتي که برايش چند وقت پيش افتاد و همه چيز را در زندگيش تحت تاثير قرار داد. از آن صندوقچه‏ي عجيب. از آن روز آفتابي عجيب در صحراي "کاپريکا" در سياره "کُبُل". راز اين صندوق بود که استارباک را به ورطه‏اي عجيب در زندگي کشاند.
اين ماجرا در واقع اتفاقاتي است که استارباک بعد از اتمام ماموريتش در دفترش يادداشت کرده است. اتفاقاتي که هرچند در کتاب مقدس نقل شده بوده، اما شايد استارباک هيچگاه به اين شکل آن را در نظر خود نداشته بود. دفترچه‏اي که من يافتم و راز آن اتفاقات و اينکه اکنون خودم و نسل بشر چگونه حياتشان ادامه پيدا کرده است تا حدودي روشن شد.
اکنون که اين يادداشت را مي نگارم، استارباک در بين ما نيست. استارباک مدت ها پيش در راه انجام ماموريتي که نسل بشر هميشه مديون آن خواهد بود، قدم گذاشت و اکنون در ميان ما نيست. مدرکي دال بر مرگ او و يا حتي بر زنده بودنش يافت نشده. تنها يادگارش، دفترچه ايست که من آن را يافتم.
من James TE. Kerk استاد دانشگاه تاريخ و ادبيات باستان هستم. چند وقتي بود که به دنبال موضوعي مي‏گشتم که به کارم بر مي گشت. از سال ها پيش در تحقيقاتم که روي چگونگي زندگي انسان در دوران باستان بود، به جايي مي‏رسيدم که گذر از آن به قبل ممکن نبود. هميشه همچون پازلي بود که قطعه گم شده‏اي در آن يافت مي‏شد.
چند سال پيش روزي مثل همين روزهايي که آفتاب بر زمين مي تابيد براي کاري به صحراي "کاپريکا" رفتم. هوا گرم و آفتاب سوزان بود. بادهاي موسمي وقت به وقت شروع به وزيدن مي کردند و از اين سوي صحرا به آن سو جولان مي‏دادند. بادهاي سنگيني که وقتي وزيدن مي‏گرفتند صحراي بي کران را صحنه رقص خود و شن ها مي‏نمودند و لطافت رقصشان را بر سر هر موجود زنده‏اي، بي‏رحمانه فرود مي‏آوردند. در همين اوقات بود که براي فرار از يکي از طوفان‏هاي سهمگين در گوشه اي پناه گرفتم. باد مي‏وزيد و شن‏ها را به شدت جابه جا مي کرد. هيچ چيز ديده نمي‏شد. چشمهايم را به سختي باز نگه داشته بود.
به ناگاه در ميان اين همه شن و باد و طوفان برقي در گوشه اي از صحرا به چشمانم تابيده شد. برقي که تند و سريع گذر کرد. در لحظه اول پيش خودم فکر کردم که اشتباه از من بوده و چيزي اتفاق نيافتاده است. اما چندي بعد باز هم اين اتفاق افتاد. اين بار مطمئن شدم که شيء براقي در ميان شن‏هاست. از ترس اين که آن شيء را گم کنم خود را به سختي در ميان باد و طوفان به سمت آن شيء کشاندم. روي زمين مي‏خزيدم و سينه خيزگونه خودم را به آنسو مي کشيدم. بالاخره به هر سختي که بود خود را به آن شيئ رساندم.
چقدر در خواب يا بيهوشي بودم نمي‏دانم. اما وقتي بيدار شدم آفتاب همچنان مي تابيد و اين‏بار خبري از طوفان و باد نبود. من در سطحي از شن‏ها به خواب رفته بودم و آن شيء نوراني هم گم شده بود.

بخش دوم: صندوقچه قديمي

تا شب فرصت زيادي باقي نمانده بود. براي اينکه بتوانم شيء نوراني را پيدا کنم، بايد تعجيل مي‏کردم. هم تا طوفان بعدي زمان زيادي باقي نمانده بود و هم تاريکي شب به زودي بر نور خورشيد غلبه مي‏کرد و دشت را در سياهي فرو مي‏برد. شروع به جابه جا کردن شن‏ها کردم. وسيله چنداني نداشتم. اما به سختي با همان اندک وسيله شروع به کندن کردم. بعد از مدتي دستم به شيء سختي برخورد کرد. باز هم کندم تا اين که به صندوقچه فلزي رسيدم. صندوقي که بر خلاف اندازه نسبتا کوچکش، وزن زيادي داشت و کشيدن آن از زير شن‏ها چندان آسان به نظر نمي‏رسيد. بعد از مدتي تلاش موفق شدم که صندوق را بيرون بياورم.
صندوق قديمي به نظر مي‏رسيد اما چندان قيمتي نبود. روي آن چيز خاصي حک نشده بود و فقط روي در آن نشاني وجود داشت و نوشته اي به زبان کلينگان که برايم آشنا نبود اما حسي به من مي گفت که آن را جايي ديده ام. نشاني بود که تصويرش را نديده بودم امامطمئن بودم که از آن چيزي مي دانم. کنجکاوي ديگر امانم را بريده بود تا بدانم در آن صندوق چيست. صندوق را باز کردم. چيز زيادي در آن نبود. يک دفترچه، نشان نظامي شخصي به نام استارباک که بعدا فهميدم دفترچه به دست خط او بوده، يک اسلحه کمري، و يک شاخه گل سرخ خشک. همه اينها بازمانده از استارباک بود.
صندوق حس عجيبي داشت. حسي بود که بعدا دليلش را يافتم. آن دفترچه! با عجله باز کردم و خواندمش. حکايت عجيبي بود. حکايتي که هنوز در سينه من نهفته است و شايد بعد از مرگم که اين نوشته‏ها پيدا شدند بتوانند راهنمايي براي يافتن آن چه که در آن دفترچه بود شود. آن مکاني که الان فهميدم که نقطه اتصال من به آن نقطه از تاريخ که در جستجويش بودم است. چيزي که خودم نيز آن را با راهنمايي‏هاي دفترچه يافتم و متحير شدم.

بخش سوم: معبد آتينا

مدتها از آنچه که يافته بودم مي‏گذشت. دفترچه را با علاقه زياد خوانده بودم. به اشاراتي که در آن بود نظر انداخته بودم و همه را به طور دقيق بررسي کرده بودم. در دفترچه اشاره اي مستقيم به محلي به اسم معبد نشده بود اما همه جا سخني از آن رفته بود. معبدي به اسم آتينا. معبدي که در تاريخ باستان هم سخن از آن رانده بودم اما آن چيزي که من گفته بودم، با چيزي که اينجا مي خواندم متفاوت بود. گويي تاريخ ديگري را داشتم بررسي مي کردم. استارباک در يادداشتهايش از ماموريتي براي يافتن تيرِ کمانچه‏ي زُس ياد کرده بود. ماموريتي براي نجات نسل بشر از شر عاقبتي که به علت ندانم کاري خود بشر برايشان پديد آمده بود. عاقبتي که هر روزي که ديرتر راهي برايش پيدا مي کردند، زودتر به نابوديشان نزديکتر مي‏شدند.
استارباک براي يافتن تير زُس به سياره کبل، همانجا که ما در آن زندگي مي کنيم آمده بوده است. به سختي از روي اشارات معبد آتينا را که معتقد بوده است تير در آنجا قرار دارد يافته بوده و ...
من نيز بايد چنين مي کردم. بايد آنرا مي‏يافتم. نوشته ها را جمع‏بندي کردم و راه افتادم به سوي سرنوشتي که شايد مرا به جايي مي رساند که هيچگاه انتظارش را نداشتم. روزها، هفته ها و ماه ها گشتم از دشت ها و صحرا‏ها تا کوه‏ها و دره‏ها. اما تقدير گويي چيز ديگري رقم زده بود. بعد از مدتها گشتن عاقبت به همان صحرا رسيدم. همان صحرايي که صندوق را در آن يافته بودم. امکان نداشت آن چيزي که من به دنبالش بودم در آنجا يافت مي شد. نه! محال بود. اما خداي کبل اگر چيزي مي‏خواست مگر مي‏شد که انجام نشود. پس اگر تقدير آن بود، انجام مي‏شد.
وسايل خود را در آنجا مستقر کردم و شروع به گشتم نمودم. مشکل آفتاب نبود، مشکل طوفان نبود، مشکل وسعت بي‏انتهاي اين دشت بود که تمامي نداشت. طوفان‏ها گويي برنامه‏ريزي شده بودند. هر 8 دقيقه و 40 ثانيه يک بار به مدت 20 دقيقه شروع مي شدند و درست راس 20 دقيقه پايان مي يافتند.
روزها از گشتن من مي‏گذشت. هر چه بيشتر مي گشتم، کمتر مي‏يافتم. تا اينکه طبق معمول گرفتار طوفاني شدم. طوفاني سهمگين که مرا در همان اوايلِ شروعش از جا کند و به سويي پرتاب کرد. نمي‏دانم چقدر بيهوش بودم، نمي‏دانم چند طوفان ديگر از سر گذرانده بودم اما وقتي بهوش آمدم، ديدم زير سايه هستم. سايه! کاش از خدواند کبل چيز ديگري طلب کرده بودم. از جا که بلند شدم ديدم در مقابل عمارت بلند بالايي هستم که راهي براي ورود نداشت. به تناوب روي ديواره همان نوشته روي صندوقچه را مي ديدم. يعني اين همان معبد آتينا بود؟ آيا راه نفوذي داشت؟ اگر داشت پس کجا بود؟ اصلا اين عمارت چگونه قرار گرفته بود که کسي آن را نديده بود؟
همه اين سئوال ها در کسري از ثانيه از ذهنم گذر کردند. در زير انبود سئوالات بود که به خود آمدم و شروع کردم به گشتن. براي ورود به معبد طبق نوشته هاي استارباک بايد تيرِ زس را با خود مي داشتم. اما چگونه؟ مدتي گذشت بايد راهي براي ورود مي يافتم. حتما راهي بود. اين را درونِ خودم حس مي کردم. در مقابل يکي از اضلاع 12 گانه اين معبد بود. شروع به چرخيدن کردم. به همه جا دست مي زدم، همه چيز را امتحان مي کردم، تکان مي دادم. بايد راهي پيدا مي کردم.

بخش چهارم: روحِ گل سرخ

همينطور که مي گشتم چيزي در کنار يکي از نوشته ها نظرم را جلب کرد. ساقه‏ي نصفه خشک شده يک گل. چيزي به ذهنم رسيد. شايد آن گل درون جعبه حکايتي دارد. هيچ کارِ خداي کبل بي‏حکمت نيست. همين که من در اينجا هستم همين که از ابتداي ماجرا اين همه اتفاق از سرم گذشته بود حتما حکمتي در آن بود. من آدم مذهبي نيستم، اما به اين موضوع اعتقاد دارم. بايد امتحان مي‏کردم آن را. گل را از صندوق که کمي آن طرف تر بود با خود آوردم. آن را همان گونه که بود به انتهاي ساقه خشک شده چسباندم. اتفاقي که حدس مي زدم در حال رخ دادن بود. زمين لرزيد و قسمتي از ديوار به درون درفت و چرخيد. باز نشد، اما به سختي مي شد از آن عبور کرد.
از آن گذشتم و پا به درون تاريکي گذاشتم. تاريکي مطلقي که تا آنروز به اين شدت نديده بود. گويي هر آنچه از نور در اين ساختمان بوده بلعيده شده است. سياهچاله اي به تمام معنا. از ترس قلبم به شدت مي‏زد، نفسم به درستي بالا نمي‏آمد. پاهايم سست بود و چيزي در ذهنم گذر نداشت. مدتي گذشت که به خود آمدم. احساس مي‏کردم چيزي مرا مي خواند. چيزي يا کسي. قسمت دوم برايم عجيب‏تر بود. مگر در اينجا کسي در انتطار من است؟ مگر کسي در اينجا مي‏دانست که من مي‏آيم؟ قدم از قدم که برداشتم، آن شکاف نيز بسته شد و من ماندم و تنهايي. من ماندم و خلاء.

بخش پنجم: معبد آتينا

شکاف بسته شد. من ماندم و چهار ديوار و يک سقفِ پر ستاره . نمي‏دانستم ترس بر من غلبه شده يا شگفتي. همانجا نشستم. کمي به دور و برم نگاه کردم. چندين سکو، ميز، يک شيء فلزي بلند و ديوار هايي که اشيايي بر آن قرار داشت. کمي آن طرف‏تر يک صندلي بود. صندلي‏اي با شکلي غريب. به سختي از آن بلند شدم و به طرفش رفتم. تميز بود. بدون کوچکترين گرد و غباري! بر آن نشستم. همچون صندلي‏اي که در کتابخانه‏ام داشتم شروع کردم به تکان دادنش. فقط از روي عادت، شايد هم از روي ترس. احساس مي‏کردم جز من هم افراد ديگري در آنجا هستند و به من نگاه مي‏کنند. شايد هم ترس از محيط ناشناخته بود. احساس کردم کسي از پشت سر به من نگاه مي کند. نمي‏دانستم برگردم يا هيچ عکس العملي از خود نشان ندهم!
به ناگاه برگشتم و ديدم تصورم اشتباه بود. کسي نبود، اما يک آينه بلند قدي، از کف زمين تا انتهاي سقف بلندِ معبد همه چيز را درون خود نشان مي داد. بلند شدم و روبرويش رفتم. تعجبم بيشتر شد. درون آينه چيزي از اشياء معبد ديده نمي‏شد. آنجا عکس العملِ اشياء نبود. عکس العمل من نيز نبود. تنها چيزي که بود، من بودم و خودم. من بودم اما منِ من در آن نبود. من بودم، اما خودم نبودم. کسي ديگر بود که من را نشان مي‏داد. خودش براي خودش حرکت مي کرد و انگار داشتم خودم را در يک زمان ديگر مي ديدم. ترسيدم! به عقب رفتم. در اين عقب رفتن پايم به چيزي خورد و نقش بر زمين شدم. مجسمه اي ديدم که چهره اش غمگين بود و در دستش چيزي شبيه کاسه. کاسه اي آبي رنگ و شيشه اي که درونش آب بود. احساس کردم نماينده يکي از خدايگان که استارباک از آن به عنوان "آرتميس" نام برده بود باشد. الهه‏ي زمين و چشمه سارها و آب‏ها و درياها. استارباک نوشته بود که در آن زمان معتقد بودند "آرتميس" است که آب را به کبل هديه کرده است.
اتاق پر بود از اشياء زيادي که نمي‏دانستم چه هستند و چه چيزي درون خود دارند. ستارگاني که از بالا بر سرم نورشان را مي تاباندند، تاريکي را از بين برده بودند و مي توانستم اطرافم را ببينم. کمي جلوتر، پشت سر ديوار ها و سکوها و مجسمه‏ها، ديواري بود که نظرم را به خود جلب کرد. ديواري که گل‏هايي بر آن چسبيده شده بودند. گلها به جا متصل نبودند. گويي در هوا معلق بودند و زندگي مي کردند. احساس مي کردم در اتاق رفت و آمدي مي شود. من چيزي نمي‏ديدم اما حس مي کردم. حسم تا آن موقع اشتباه نکرده بود. به آن اطمينان کردم و جلوتر رفتم.

بخش ششم: سرنوشت ما آدميان

جلوتر رفتم. نوشته اي بر ديواري بود. سعي کردم آن را بخوانم. نوشته به زبان کلينگان بود. با همان کلمه اي روي ديوار معبد و روي صندوقچه بود شروع شده بود. متن را خواندم.... باورم نمي‏شد. چندين و چند بار آن را خواندم. از ترس به خودم لرزيدم چند قدم به عقب برداشتم . گويي تمام معبد بر سرم آوار شده بود. مي خواستم از آنجا فرار کنم. اما چگونه. هيچ راهي براي خروج نبود. ناگهان به ديواري که در مقابلم بود فکر کردم. 2 گل سرخ و يک ميوه در آسمان معبد آويزان و زنده. مجسمه اي در کنارشان بود که به آنها چشم دوخته بود. حتما همان خداي کشت و زرع کبل، "دميتر" بوده است. اما چيزي در اين ميان کم بود. "هادس"، خداي ناپديدِ کبل! يا همان خداي زيرزميني که همه چيز را در هر لحظه که لازم بود، انجام مي‏داد و کنار مي آمد. طبق نوشته استارباک بايد اينها نيز می‏بودند. جلوي گلها رفتم. گلها از همان نوعي بودند که من در دست داشتم و ميوه‏ای در ميان آنها. چيزي به ذهنم رسيد. براي فرار از آنجا بايد تعجيل مي‏کردم. اگر طوفاني که هر 8 دقيقه و چهل ثانيه يکبار اتفاق مي افتاد و 20 دقيقه طول مي کشيد عامل به آنجا رسيدن من بود، پس همان نيز بايد مرا از آنجا مي برد. گل را بين گل هاي ديگر گذاشتم. ناگهان نوري از آن ساطع شد و به آسمان رفت. زمين لرزيد و ديوارها چرخيدند و طوفان شد. طوفاني مانند گذشته. اينبار ايستادم و چشم‏هايم را بستم و لبخندي زدم و آغوش گشودم. اين طوفانِ سرنوشت بود که مرا با خود مي برد. مقاومت در برابر آن بيهوده بود. خود را به آن سپردم...
20 دقيقه بعد بود. ساعت نداشتم اما مطمئن بودم. من در همان صحرا به همان تنهايي! اصلاح مي کنم. تنها تر از قبل. استارباک نمرده بود. روح او بود که در معامله اي با خدايگانِ خشم و نفرت، باعث نجات نسل بشر شده بود. نسل بشري که با گناهانشان خشم خدايگان را برانگيخته بودند. خدايگاني که انتقام مي خواستند و جنگ. اما استارباک فدا کرد خود را تا ما بمانيم.
اکنون من بودم و صحراي بيکران. من ديگر به آنجايي که از آن آمده بودم تعلق نداشتم. سرنوشتم عوض شده بود. نوشته روي ديوار را به ياد آوردم، به آن فکر کردم و در صحرايي که در آن مدفون شده بودم چشم انداختم: "و ما تقدير شما را از اين مکان شکل مي‏دهيم، ما به خاطر روح او به بشر رحم کرديم و فرصتي دوباره داديم. تاريخ تکرار مي شود. اما نسل بشر باز هم اشتباه خواهد کرد."

James TE. Kerk
296 AB

غرورم! شکست

2010-11-13T11:04:00.002+03:30

آدم ها برای من ابزار نیستن. شاید برای بعضیا باشن. وقتی دل من می شکنه، وقتی غرورم خورد میشه، وقتی شخصیتم پایمال میشه، اون هم پیش خودم، جلوی خودم، دیگه برام چیزی مهم نیست. مهم اینه که الان این اتفاق افتاده و دوست نداشتم از طرف اون این اتفاق بی افته. الان برام مهم نیست که بگم امیدوارم دلش بشکنه، یا غرورش خورد بشه، یا شخصیتش پایمال بشه. اتفاقا دعا می کنم این اتفاق براش بیافته. جلوی خودش و برای خودش. تا شاید! شاید! بفهمه که چه کاری کرده. هر چند بعید می دونم بفهمه منشاء این چیزها از کجا بوده. اگر هم بفهمه دیره دیگه.

پی نوشت:
درونم اتفاقات عجیبی افتاد. صداش رو شنیدم.

همه نامه های بعد از مرگِ من

2010-10-27T21:22:00.001+03:30

خوب این هم از این! کاری که می خواستم انجام بدم تموم شد. همیشه آرزوم این بود که اگر یه روز مردم، اگر دیگه کسی رو ندیدم، بتونم بعد از مرگم یه سری حرفها رو بهش بزنم. برای هر کس چند دقیقه ظاهر بشم، حرف هام رو بزن و غیب شم.

ایده اش از مراسم ختم یکی از آشناها بهم رسید. خیلی کوچیک بودم. خودم رو جای اون کسی که داشت مداحی می کرد تصور کردم که دارم جای اون طرف، برای بقیه یه نامه می خونم. دارم براشون از زبان اون کسی که فوت کرده حرف می زنم.

مدت ها بود که می خواستم این کار رو برای خودم بکنم. این چند وقت که خیلی اوضاع خوبی نداشتم چند تا از این نامه ها رو همینطوری نوشتم. اولش خیلی جدی نبود… اما یهو جدی گرفتمش. برای چندین نفر نوشتم. بعضی ها رو پاره کردم و دوباره نوشتم. الان بیشتر از 10 تا نامه شده. اعضای خانواده و دوستان و بعضی آدمهای خاص.

از اینکه به دستشون هم برسه نگران بودم. هنوزم هستم البته. واسه همین همشون رو گذاشتم پیش دو تا دوست مطمئن. خودشونم جزو اون آدمهایی هستن که نامه داره.

فقط بدیش اینه که اگر یه روز افراد صاحب نامه اون ها رو بخونن، من از حالت بعدشون خبردار نمیشم. نه! نمی شم

این سو و آن سو

2010-09-23T18:36:00.001+03:30

این سو غم و آن سو شادی

این سو اخم و آن سو لبخند

این سو تنهایی و آن سو عشق 2 نفر.

اینسو من و آنسو او

سینمای امروز ما

2010-08-27T14:43:00.001+04:30

سینمای امروز ما جاییِ که از هزار دستان ها و دلشدگان ها به هوش سیاه ها و فاصله ها رسیدیم. جاییِ که از اکبر عبدی دلشدگان به اکبر عبدی اخراجی ها رسیدیم. جاییه که از علی حاتمی ها به خیل عظیم کارگردان های گیشه ای ساز و هجو ساز امروزی رسیدیم. جاییِ که طبع تماشاچی ها از شنیدن دیالوگ های زیبا و ادبی به شنیدن جیغ و دادها و دعوا بر سر طلاق گرفتن ها رسیده. جاییه که از ساختن فیلم به مناسبت هزاره موسیقی و برای گرامیداشت اونها به ساختن فیلم های به اصطلاح خانوادگی رسیده. …

از کجا به کجا می رویم؟

همه ترس های من

2010-08-12T19:51:00.001+04:30

چند روز پیش با یکی از دوستام نشسته بودیم کافه و داشتیم حرف می زدیم. گفت دچار بیماری فلان شخص شده. گفتم یعنی دلت براش تنگ میشه و اینا؟ گفت نه! یعنی مثل اون همینطوری که صبح بیدار می‏شم، ته دلم میلرزه. دیدم این مرض رو منم دارم. منم از خیلی چیزها می ترسم. همه ترس های من زیاد هستن. از صبح که بیدار میشم تا موقعی که می خوابم. حتی تو خواب هم گاهی کابوس این ترس ها گریبانم رو می گیره.

ترس از آینده، از رابطه، از زندگی، از مرگ اطرافیانم، از وابستگی به آدم ها، از زنده بودن خودم، از بالا رفتن سن، از ازدواج، از …. همه ترس‏های من زیادن. ترس من، از همه این هاست.

حسرت

2010-07-29T21:00:00.000+04:30

...که گرفتی مرا در بَرِ خویش...

نمک رو زخم

2010-07-26T07:03:00.000+04:30

اگر قلب ادم رو تیغ می‌زنید، مرام نمی‌خواد، ادم باشید نمک رو زخمش نپاشید.

خداحافظ دهه سوم، سلام دهه چهارم

2010-07-25T21:25:00.001+04:30

تنها چند روز به پایان دهه سوم زندگیم و آغاز دهه چهارم اون مونده. دهه سومی که روبه پایان اون هستم پر بود از خاطرات خوب و بدی که چند روزی هست که دارم مرورشون می‏کنم.

تو همون سال‏های اول که دانشجو بودم و کار می‏کردم. چه روزها و شب‏های سخت اما شیرینی داشتم. چه بی‏پولی‏های طولانی و اذیت کننده‏ای رو می‏گذروندم گاهی اوقات. درسم تموم شد و کار پیدا کردم جای دیگه‏ای. سخت کار می‏کردم و تلاش می‏کردم. برنامه‏ای که تا 25 سالگی برای خودم نوشته بود با اندکی تاخیر(حدود1 سال و نیم) انجام شد. دانشگاه قبول شدم دوباره و ….

همه اینها، چه خوب و چه بد، چه تلخ و چه شیرین گذشت. مهمترین دهه زندگی همیشه برای من دهه سوم بود. همیشه اینطوری فکر می‏کردم که: “تا 30 سالگی باید بدویی و کار کنی تا به یه وضعیت پایدار برسی که بعدا بتونی ازش بهره ببری” اما الان خیلی هم وضعیتم پایدار نیست. خیلی‏ها از من کوچکتر هستند و موفقترند. از طرفی خیلی‏ها هم بزرگترند و ناموفق.

اصلا من نمی‏دونم چی هستم؟ موفق یا ناموفق؟ از خودم راضیم یا ناراضی؟ چه می‏خواستم و چه شد؟ اصلا چیزی می‏خواست؟ یا هرچه پیش آید خوش آید گذران عمر کرده‏ام؟ اصلا چقدر امید هست به آینده؟ چقدر از آینده و نتیجه تلاش من دست خودم و بر مبنای شایستگی من هست؟ وقتی به سئوالات بالا نگاه می‏کنم تحت فشار زیادی از جواب‏ها و خیلی سئوالات دیگه قرار می‏گیرم. سئوالات بی‏جواب و یا با جواب‏های ترسناک.

عوض شدن دهگان سنم حس عجیبی داره ایجاد می‏کنه. “3” عددی که فقط 1 واحد از 2 بیشتره اما واسه من معنای بیشتری داره. معنایی به اندازه سال‏ها دوری و فاصله از خیلی چیزها….

نوشته من ادامه داشت اما لزومی نداشت. سی سالگی هم مانند سال‏های دیگر چون چشم بر هم بگذارم تمام می‏شود و آب از آب تکان نمی‏خورد. باور کنید. خودم هم باور کنم؟

روزهایمان

2010-05-18T13:45:00.000+04:30

انقدر روزهایمان به :( گذشته است که حتی :| بودن برایمان ارزویی در دور دست‌هاست.

زندگی

2010-05-14T20:11:00.000+04:30

زندگی، مرگ تدریجی است با شکنجه.

به كجا چنين شتابان

2010-05-12T21:19:00.001+04:30

به كجا چنين شتابان. هوووووي زمان با توام. كه چي مثل اسب نشادر خورده از عقب رَم كردي يورتمه مي ري. افسارت گير كرده به دستام. منم داري مي بري. نميخواااااام بيام...

زندگی و جاده

2010-05-12T08:00:00.002+04:30

جاده، مثالی از زندگی. تاریکی تونلها، مثالی از تیرگی‏های زندگی. تو زندگی هم چراغی هست که تاریکی تونل‏هاش رو روشن کنه؟

درباره الي ... یا درباره ما؟

2009-12-06T15:25:00.003+03:30

"يه پايان تلخ بهتر از يه تلخيه بي پايانِ" احمد – درباره الي

فيلم "درباره الي ..." فيلمي است درباره يکي از کارهايي که ما هر روزه با آن درگير هستيم. قضاوت! "درباره الي ..." داستاني ساده و گيرا دارد اما در وراي اين سادگي و گيرايي، موضوعي را مطرح مي کند که ما خود هر روز بارها و بارها آن را انجام داده و معمولا هم کمتر به نتيجه آنچه که در موردش قضاوت کرده ايم شک مي کنيم.

فيلمي که در فضايي شاد و روشن شروع شده و در همان اوايل فيلم با غرق شدن دختري به نام الي به موضعي تيره تر تبديل مي شود. روشني اي که خود، رگه هايي از تيرگي در آن با قضاوت هاي تند و شتاب زده و يا بعضا رد شدن از خط و خطوط شخصي افراد در زمان شوخي هاي دست جمعي قابل مشاهده است. تيرگي فيلم يا در واقع تيرگي شخصيتهاي فيلم از لحظه غرق شدن الي بروز مي کند. قضاوت هاي تند و سريع و حتي شتابزده اي که افراد گاه براي نجات خود از مهلکه نگاه هاي تند و تيز سايرين انجام مي دهند، قضاوت هايي که درباره الي و بدون توجه به اينکه کوچکترين مطلبي راجع به او بدانند شايد نمونه ايي از قضاوت های خود ما در زندگي روزمره مان باشد. همسفران حتي نام واقعي الي را نمي دانند اما به خود اجازه ميدهند که او را نقد کرده و در دادگاهي که خودشان شاکي و قاضي و هيات منصفه هستند، راي صادر کنند. الي شخصيت مرموز و پيچيده اي در باطن دارد و کمتر ديگران از او مي دانند و در تحقيقات خود درباره الي به مجموعه اي تناقضات و دروغ ها بر مي خوردند که تمام اينها در محکوم کردن او در سکانس هاي انتهايي فيلم از طرف همسفرانش مورد استفاده قرار مي گيرد. قضاتي که خود دم از درستکاري و راستگويي در رفتارشان دارند، در تک تک رفتارهاي خود با نزديکترين افرادشان از دروغ و رياکاري استفاده ميکنند.

شايد فيلم اصغر فرهادي بيشتر از آنکه "درباره الي ..." باشد، درباره نحوه قضاوت هاي ما و تلنگري هرچند کوچک به ما باشد.

قوانين مورفي و محل کار

2009-11-21T13:27:00.001+03:30

1.    وقتي نميري سر کار دنبالت ميگردن باهات کار دارن. وقتي ميري اصلا انگار نه انگار که رفتي
2.    پروژه را کد باز مينويسي کسي اصلا دنيال سورس نمياد، کد بسته مينويسي همه عالم و آدم به کد تو علاقه مند ميشند و سورس ميخوان
3.    دير مياي اداره موقع ورود چند تا از رئيس ها را مي بيني، زود مياي اصلا کسي در اتاقت را اشتباهي هم باز نميکنه
4.    داري وب گردي ميکني رئيس مياد کامپيوترت هنگ ميکنه، وقتي کار ميکني کامپيوتر عينهو ساعت دقيق کار ميکنه
5.    عجله داري ميخواي بري جلسه و بايد گزارش پرينت کني، کارتريج پرينتر تموم ميشه. عجله نداري برات کارتريج جديد ميارن بودن اينکه درخواست داده باشي حتي
6.    طول هفته بيکار بودي، ازت گزارش ريز ساعتي کارهاي انجام شده ميخوان، کلي هفته درگير بودي و کار ميکردي اون هفته گزارش نميگيرن
7.    مرخصي ميگيري پات را از در ميذاري بيرون موبايلت زنگ ميزنه و رئيس کل باهات کار داره. تو اداره هستي حتي کسي نميگه خرت به چند من
8.    پاداش ميدن تو ليست اسم تو جا ميافته، تو ليست جريمه اول ياد تو ميافتن
9.    برنامه رو سيستم خودت بدون باگ کار ميکنه تا دمو ميذاري همون اول کار ارور ميده و ميترکه برنامه
10.    طول هفته زياد دانلود کردي، همون هفته گزارش مصرف ميگيره مسئول اينترنت. اون هفته اي که اصلا دانلود نکردي مسئول اينترنت اصلا کلا مرخصي بوده و گزارش نميده
11.    درخواست کلاس ميدي براي خودت موافقت ميشه اما يه ليست 30 40 نفره ميشه آخرش. بچه ها را ميفرستن کلاس تو جا ميافتي
12.    هدفون ميذاري رو سرت آهنگ گوش بدي رئيس مياد تو. هدفونت را جدا ميکني، ماه ها رئيس پيداش نميشه
13.    شلوار جيسن ميپوشي و تيپ اسپرت ميزني خبر ميدن بايد بري جلسه. کت شلوار ميپوشي و تيپ رسمي ميزني جلسه که نميري هيچ، بارون هم مياد گل و شل ميشه همه جا

مورچه هاي ديجيتال در برابر كرم ها

2009-10-12T11:49:00.000+03:30

طبيعت همواره الهام بخش بشر در زمينه هاي مختلف بوده و اين بار اين موضوع در زمينه امنيت كامپيوترها رخ داده است. امنيتي كه توسط كرمهاي كامپيوتري مورد تهديد قرار گرفته است و قرار است توسط مورچه هاي ديجيتال تامين گردد.

كرمهاي كامپيوتري اين قابليت را دارند كه از طريق شبكه هاي كامپيوتري و يا دستگاه هاي قابل حمل به سرعت تكثير شده و دردسرهاي بزرگي براي امنيت كامپيوترها بوجود بياورند. اما پژوهشگران قصد دارند با به ثمر رساندن طرح جديدي در زمينه امنيت كامپيوترها فصل جديدي در رفع اين معضل رقم بزنند.

محققان امنيتي كشف كرده اند كه مي توانند از روشهاي دفاعي مورچه ها براي تامين امنيت در كامپيوترها استفاده كنند. ارين فالپ، استاد دانشگاه Wake Forest و پروفسور علوم كامپيوتر ، در اين زمينه مي گويد: "ما مي دانيم در طبيعت مورچه ها روشهاي بسيار موفقيت‌آميزي در زمينه مقابله با تهديدات دارند. آنها مي توانند در مقابل تهديد به سرعت از خود دفاع كرده و پس از رفع آن مجددا رفتارهاي عادي خود را بروز دهند. ما تلاش مي كنيم تا از اين وضعيت الهام گرفته و ساختاري براي امنيت كامپيوترها بسازيم."

دانشگاه Wake Forest موفق به ساخت مورچه هاي ديجيتالي‌ در اين راستا شده است. اين مورچه ها در واقع برنامه هايي هستند كه از كامپيوتري به كامپيوتر ديگر از طريق شبكه دنبال تهديدات مي گردند و به محض اينكه يكي از اين برنامه ها تهديدي را كشف كند، بقيه برنامه ها را از آن مطلع كرده و همگي در آن محل جمع مي شوند. اين كار از طريق روش ازدحام هوشند صورت مي‌گيرد. اين موضوع اجازه مي دهد تا به سرعت فايلهاي خطرناكي كه از طريق مشاهده فعاليت مورچه ها شناسايي شده است قرنطينه شوند. اين تحقيق همچنين مي تواند فصل جديدي در زمينه نسل بعدي برنامه هاي ضد ويروس باز كند. به طور معمول برنامه هاي ضد ويروس حجم زيادي دارند و از منابع بسيار زيادي استفاده مي كنند. هرچند برنامه هاي كوچكي مانند برنامه جديد رايگان ضد ‌ويروس مايكروسافت بوجود آمده است اما موضوع منابع مصرفي هنوز مورد توجه است.

رويكرد محققان دانشگاه Wake Forest در اين زمينه به اين صورت است كه به جاي داشتن يك برنامه امنيتي يا ضد ويروس در حال اجرا بر روي كامپيوتر يا در شبكه، تعداد 3000 از انواع مورچه هاي ديجيتال كه هر يك قادر به تشخيص خرابي يا تهديد خاصي است داشته باشيم. اين مورچه ها بعد از بازديد از هر محلي، به همان شكلي كه مورچه ها در دنياي واقعي از خود اثري به جا مي گذارند، آن محل را نشانه گذاري مي كنند. نشانه هاي قويتر يا ويژه بيانگر وجود تهديد در آن محل بوده و باعث جمع شدن مورچه ها در يك محل براي مقابله با تهديد مي‌گردد.

براي جلوگيري از پخش شدن اتفاقي،‌ مورچه ها به نگهبان احتياج دارند. اين نگهبان يا برنامه مديريتي سودمند در كامپيوتر اجرا شده و وظيفه نگهداري از مورچه ها را به عهده مي گيرد. از طرفي اين برنامه مديريتي به مديران اجازه مي دهد تا مراقبت، سطح‌بندي ويژه مورچه ها،‌ نگهداري، تعمير و پشتيباني از توابع مربوط به عملكرد مورچه ها را به سهولت انجام دهند.

محققان مي گويند : نتيجه اين تحقيق مي تواند دستاورد بزرگي براي شركتهاي بزرگ، دولتها و دانشگاه ها داشته باشد. بايد منتظر بود و ديد آيا اين مورچه هاي كوچك مي توانند در آينده نه چندان دور وظيفه سنگين تامين امنيت كامپيوترها را به خوبي انجام دهند؟

لينك مقاله در ICTpress

چشمهاي بايونيك، جايگزين هايي براي لنزها

2009-10-09T09:04:00.001+03:30

تصور كنيد که با شخصي در خيايان مواجه می‌شوید که در نظر اول چهره آشنايی دارد اما او را به هیچ عنوان به خاطر نمي‌آوريد.
در همين لحظه در چشم شما و در كنار چهره آن فرد، نام و اطلاعاتي از فرد پديدار شده که لحظه اي را در جنگ تصور كنيد چشمهاي شما در اطلاع رساني مختصاتي به شما كمك كنند و شما را از گرفتاري بزرگي نجات بخشند. اينها بخشي از يك فيلم تخيلي يا بازي كامپيوتري نيست. بلكه طرحي تحقيقاتي است كه در زمينه چشمهاي بايونيك و در دانشگاه واشنگتن در حال بررسي است.
از اواخر قرن 19 افرادي كه بينايي چشمانشان دچار اشكال مي شد، امكان استفاده از لنزهاي طبي جهت رفع اين مشكل را پيدا كردند. در آن روزها اين لنزها از شيشه ساخته مي شد و فقط قادر به اصلاح برخي اشكالات ساده بينايي بود. در حال حاضر اين لنزها از پلاستيك ساخته شده و مشكلات پيچيده بينايي مانند آستيگماتيسم يا افرادي كه نياز به عينكهاي دو كانوني دارند را بر طرف مي‌كند. اما همچنان هدف اصلي استفاده از اين لنزها، با وجود تمام تغييرات و پيچيدگي هايي كه پيدا كرده اند باقي مانده است؛ بهبود بينايي افراد.
اما اين روزها محققان در دانشگاه واشنگتن واقع در سياتل در حال كار بر روي لنزهاي پلاستيكي هستند كه مدارات الكترونيكي، LEDهايي براي نمايش، ترانزيستورهايي براي محاسبه، راديويي براي ارتباطات بيسيم و حتي آنتي براي جمع آوري نيرو از منابع راديويي مانند تلفن‌هاي همراه بخش هاي مختلف تشكيل دهنده آنرا شامل مي شود.
اما ساخت لنزهاي هوشمند كاري دشوار است. مدارات الكترونيكي معمولا در دمايي ساخته مي شوند كه امكان ذوب پلاستيك را دارا هستند و معمولا از موادي ساخته مي شوند كه قرارگرفتن آن در كنار پلاستيك هاي ويژه ساخت لنز، كار دشواري است. محققاني كه روي اين پروژه فعاليت مي كنند موفق شده‌اند تا چاه‌هاي بسيار كوچكي با عمق 10 ميكرون كه توسط شبكه‌اي از سيمهاي كوچك فلزي به هم متصل شده اند،‌بسازند.
هر بخش كوچكي از لنز داراي شكل خاصي است كه دقيقا مطابق با نقطه اي از چشم كه قرار است روي آن قرار بگيرد و همچنين حاوي مقدار كمي آلياژ با نقطه ذوب پايين مي باشد. علاوه بر اين، چاه‌هايي كه قرار است LED ها در آن قرار بگيرد بايد با ميكرولنزهايي پر شود تا تمركز نوري كه از LEDها ساطع خواهد شد را به شيوه‌اي تنظيم كند تا چشم با آن مشكلي نداشته باشد و با آن كنار بيايد. ساير مولفه‌ها بايد به صورت جداگانه ساخته شده و معلق در مايع آزاد باشند. اين محلول معلق باعث مي شود كه سطح لنز شسته شده و به اجزاء معلق اجازه مي دهد كه در مكاني كه بايد، ‌مستقر شوند. يعد از اين كار، آلياژ به آرامي ذوب شده و امكان اتصال اجزاء را به شبكه سيمهاي موجود فراهم مي كند. محققان بر اين نكته تاكيد دارند كه نياز گرمايي اين لنزها به گرما براي ذوب آلياژ مشكلي براي چشم بوجود نمي آورد. نمونه تست شده روي خرگوش اين موضوع را ثابت كرده كه مشكلي براي چشمهاي اين حيوان بوجود نيامده است.
تاكنون نمونه ساخته شده از اين لنز مراحل ابتدايي خود را سپري كرده است، اما با اين حال محققان در حال كار بر روي لنزهايي هستند كه آرايه‌اي از LEDها به اندازه 8x8 را آماده كنند. آنها همچنين به طراحي وسايلي كوچك براي توليد تصوير و شيوه نمايش آنها در كريستال مايع مشغولند. شايد تا زماني كه اين لنزهاي هوشمند براي انسان ها قابل استفاده باشد مدت زمان زيادي باقي نمانده باشد.

لينك خبر در ICTpress

اعتياد از نوع سايبر

2009-10-03T13:45:00.002+03:30

اعتياد! كلمه اي كه بلافاصله ياد آور مواد افيوني يا شخصي كه در اثر استفاده از اين مواد در گوشه ي خيابان و و در وضعيت نابساماني به سر مي برد. اما همه چيز در اين دنيا تغيير كرده است. حتي اعتياد!

اين روزها شايد همچنان كلمه اعتياد و يا صحبت از اعتياد يادآور همان مواد مخدر خانمان سوز باشد، اما بايد اين حقيقت را بپذيريم كه عصر تكنولوژي علاوه بر مزاياي بسيار زيادي كه كه براي نسل بشر داشته است، معايب و مشكلاتي را نيز به همراه خود به بار آورده. اعتياد به اينترنت!

حدود يك دهه قبل شايد تنها كساني كه اكثريت وقت خود را به گشت و گذار در اينترنت ميگذراندند، افرادي بودند كه با كامپيوتر سر و كار داشتند و يا عضوي از صنعت تكنولوژي بودند. اما اين روزها سهولت دسترسي به اينترنت به طرق مختلف، رشد روز افزون كاربران اين پديده را در سطح جهان رقم زده است كه در ميان جمعيت استفاده كننده اين تكنولوژي، نسل نوجوان و جوان درصد بيشتري را به خود اختصاص داده است. در اين عصر لزوم يادگيري كامپيوتر و اينترنت – كه بلد نبودن آن شايد در حد بي سوادي قلمداد گردد – و كنجكاوي و پيگيري اين نسل،‌ از جمله عواملي هستند كه اين نسل را بيش از پيش به سمت استفاده از اينترنت سوق داده اند.

اين روزها همه جذب روي اول سكه اينترنت كه همان جذابيت ها و زيبايي هاي ظاهري آن و مرجع دستيابي به هرآنچه كه ميخواهند، گرديده اند. اما شايد به روي ديگر آن كه همان خطرات ناشي از استفاده بيش از حد اينترنت است چندان توجهي نشده باشد. اعتياد به اينترنت از مواردى است كه بسيارى از كاربران را اسير خود مى سازد. جذابيت هاى خاص اينترنت باعث مى شود تا افارد مجذوب آن شده و ساعت ها وقت خود را پاى كامپيوتر بگذرانند. اين مسئله حتي ممكن است باعث عدم رسيدگي شخص به فعاليتهاي اجتماعي خود نيز گردد.

در يك حالت واقعي اعتياد، شخص به طور كامل به عامل اعتيادآور وابسته شده و از نظر جسمي و روحي تحت تاثير آن قرار گرفته و تمركز لازم را براي انجام كارهاي خود و يا روند زندگي روزمره خود را از دست ميدهد. اينترنت شايد اثرات اعتياد آور جسمي كمتري نسبت به ساير مواد اعتياد آور به همراه داشته باشد، اما اثرات روحي زيادي به جا ميگذارد. مواردي مانند چك كردن پست الكترونيكي هر چند دقيقه يكبار، استفاده از برنامه هاي پيام رسان بيش از اندازه، دسترسي به اينترنت از هر مكان و توسط هر وسيله اي، استفاده از اينترنت بيش از آنچه كه لازم داريد، رجوع سريع به اينترنت براي يافتن پاسخ سوالات، استفاده از شبكه هاي اجتماعي به جاي حضور فيزيكي در برنامه هاي اجتماعي، ارتباط با دوستان و نزديكان از طريق روشهاي مختلف اينترنتي و مواردي از اين قبيل ميتواند نشانه هايي از ابتلاي شخص به اعتياد اينترنتي مي باشد. نشانه هايي كه جدي نگرفتنشان شايد اثرات جبران ناپذيري بر روابط اجتماعي فرد و حتي بر سلامتي او به جاي بگذارد.

كمك كردن به افرادي كه دچار اعتياد اينترني شده اند از روشهاي مختلفي قابل ارائه ميباشد. استفاده از مشاوران، روانپزشكان و حتي افرادي كه خود دچار اين معزل بوده اند ميتواند راهكارهايي براي فرد آسيب ديده داشته باشد. خانواده درماني يا تاهل يكي از روشهاي ديگري است كه ميتواند شخص را به ترك اعتيادش كمك كند. حتي از روشهايي مانند كتاب درماني و يا ملزم كردن شخص به فعاليتهاي اجتماعي مانند شركت در برنامه هاي خاص و يا ورزش كردن نيز مي توان به عنوان روشهاي كمك كننده ياد كرد.

به هر ترتيب با توجه به تغييرات تكنولوژي و استفاده از اينترنت و كامپيوتر به عنوان يكي از روشهاي بالقوه اعتياد آور، مراقبتها و روشهاي پيشگيرانه جهت سلامتي روحي و جسمي كاربران بيش از پيش بايد مورد توجه قرار گيرد.

لينك مقاله در سايت ICTpress

هفته جهاني فضا، نگاهي از زمين به آينده

2009-10-02T12:57:00.001+03:30

4 اكتبر 1957. روزي كه بشر از دستيابي خود به فضاي بيكراني كه تا قرن‌ها پيش تنها نظاره گر آن بود يه نيكي ياد ميكند. روزي كه وقتي خبر پرتاب اولين ماهواره ساخت روسيه از پايگاهي كه بعدها بايكنور ناميده شد در جهان پيچيد، حيرت و تحسين جهانيان را در پي داشت. فضايي كه تا روز قبل از آن تنها پهنه اي سياه رنگ بر سر زمينيان بود و ساكنين كره خاكي در آرزوي دستيابي به آن بودند، اكنون تسخير شده بود و عصر جديدي به نام عصر فضا را رقم ميزد.

عصري كه دوستي هاي و همكاري هاي زيادي را براي شناخت هرچه بيشتر و بهتر فضا و حتي زمين خودمان را رقم زده و باعث پيشرفتهاي شگرفي در ارتباطات، هواشناسي، شناخت منظومه شمسي و حتي فراتر از آن را برايمان رقم زده است. نمايندگان زمين از منظومه شمسي خارج شده و پيام زمينيان را براي ساكنين احتمالي ديگر كرات با خود دارند، ماهواره هاي بسياري در گرد زمين در حال چرخيدن هستند و چشمهاي هميشه بيدارشان از بالاي زمين مراقب اين كره خاكي هستند. اما همه اينها شايد هنوز گامهاي كوچك و كوتاهي در راستاي شناخت و دستيابي بهتر و بيشتر از فضاي پهناور باشد. چيزي كه شايد هر سال در هفته نجوم در جهان به آن پرداخته شود.

در همين راستا و به منظور گراميداشت و اهميت روز افزون فضا و فناوري‌هاي مربوط به آن، مجمع عمومي سازمان در دسامبر 1990 با تصويب قطعنامه اي روزهاي 4 تا 10 اكتبر – 13 تا 19 مهرماه – را هفته جهاني فضا نامگذاري كرده است. اولين دليل اين نامگذاري، تاريخ 4 اكتبر 1957 است كه اولين ماهواره ساخت دست بشر به فضا پرتاب شد و دومين دليل آن 10 اكتبر 1967 كه مصادف است با تصويب قوانين مربوط به فعاليت كشورها در حوزه كشف و بهره‌برداري صلح‌آميز از فضاي ماوراي جو از جمله ماه و ساير اجرام آسماني.

هفته جهاني فضا فرصتي براي آشنايي هرچه بيشتر مردم، كودكان و علاقه مندان به فضا مي‌باشد كه معمولا با آموزش‌هايي براي كودكان و ساير علاقه مندان اين حوزه صورت مي گيرد. همچنين فرصتي است كه دولتها دستاوردهاي خود را در اين حوزه به اطلاع عموم برسانند.

اهداف سازمان ملل از انتخاب هفته جهاني فضا عبارت است از :

· آموزش مردم نقاط مختلف جهان راجع به فوايد حاصل از فضا

· رونق استفاده از فضا براي توسعه اقتصادي پايدار

· جلب حمايت‌هاي عمومي از برنامه‌هاي فضايي

· تشويق كودكان به فراگيري و توجه به آينده

· ترويج راه‌اندازي نهادهاي مرتبط با فضا در نقاط مختلف دنيا

· جلب همكاري‌هاي بين‌المللي براي آموزش و امداد فضايي

هر ساله برنامه هاي مختلفي در كشورهاي جهان و توسط نهادهاي مربوط به اين حوزه اعلام و برگزار ميشود. هفته جهانی فضای امسال با شعار "فضا برای آموزش" در تاریخ جهانی آن یعنی 12 تا 18 مهرماه در کشور برگزار می گردد. سازمان فضایی ایران با همکاری تعدادی از سازمانها و نهادهای ذیربط، ویژه برنامه‌های مختلفي را تدارك دیده‌اند كه عمدتا برنامه ها شامل سخنراني، سمينارهاي تخصصي، برگزاري نمايشگاه در مدارس و پخش فيلم سينمايي از تلوزيون مي‌باشد.

تجربه كوتاه چندساله هفته جهاني فضا نشان داده است، برگزاري سالانه مراسم اين هفته در سطح ملي و بين‌المللي، در ارتقاء سطح فرهنگ و بهبود شرايط زندگي مردم با استفاده از علوم و فناوري فضايي مؤثر بوده است.

برنامه زمانبندي هفته جهاني فضا در ايران

داستان كوتاه مرگ

2009-07-04T21:37:00.006+04:30

براي بهناز

اي تو چشمت رنگ دنياي خيال / رنگين سبزينْ باغ و درياي زلال
من سراسر پرسشم ،آيا؟ چرا؟ / يك نگاهت پاسخ كوهي سوال
نوا

ما سرگردانيم. سرگردان، چون دختركي به سوي مرگ روانه شده و او را از وجود خويش جدا مي‌سازيم. به سوي مرگ مي‌رود و ياد او پسرك را رها نمي‌کند. پسرك اكنون کالبد سرگرداني است در بدنه زمان كه دنيا را گورستاني يافته و در عوض دخترك خود را به خاك سپرده. خاك ميكند در گورستاني مرمرين كه خالي از مهر و صفا و آرامش است.

ما، تمام وجودمان را استحاله‌اي در بر مي گيرد و من پر از لذت مدفون شدن مي‌گردم. در آن گورستان مسکوت، كه فوج فوج بدنهاي زنده در دنياي ديگري به ما پوزخند ميزدند، زندگي جرياني زيبا داشت. درختان با ساز باد مي رقصيدند و نسيم پر از هرمي بر لابه‌لاي گيسوان پريشان من بازي مي‌کرد. گويا من مرده بودم و ديگران بر روي قبر خويشتنم نشسته بودند.

چشم به راه! منتظر؛ با خود انديشيدم تو که مرده‌اي پس چرا هنوز به انتظارت نشسته ام؟ فرشته‌ام دستي بر روي موهايم کشيد و گفت: چرا که تو مرده‌اي. به کالبدم نگاهي فکندم. موريانه‌ها غذايي خوب بدست آورده بودند. دلم براي آن لاشخور گرسنه سوخت. کاش کالبد بيهوده ام را به او مي دادم تا که اينچنين غمزده نباشد. قطره اي اشک از گونه ام غلتيد و به زمين افتاد. دسته‌اي کلاغ بالاي سرم پرواز را آغاز کردند و قارقار کنان از خبري مي‌گفتند. خبري که نمي‌دانم چه بود. هر چه بود دلم را آشوبه‌اي فراگرفت. التهاب عظيمي به جانم افتاده بود. سرم را به سمت آسمان بالا بردم. تيکه ابري بي‌رمق آنجا خسبيده بود. بادي وزيد و من و ابر را با خود برد. با خود برد به خاطرات گذشته در آن زمان که هنوز تو بودي و چه پر شور. تمام آن سالها را دوره کردم. تمام آن لبخندها و گريه‌ها، گلايه‌ها و شكواييه‌ها، نازها و نيازها، خواستن‌ها و نخواستن‌ها، گريه‌ها و فغان‌ها،و ... و باز به روي قبر خود بازگشتم.

شب شده بود. دو ستاره درخشيدند و ماه خنده اي کرد و چهره ي خندانت را نقش خود کرد. نفسم با آهي همراه شد. آه با دردي،‌درد با سوزي،‌ سوز با گدازي، گداز با آتشي، ‌آتشي بر قلبي،‌قلبي در سينه‌اي،‌سينه‌اي در قفسي. آسمان جرقه اي زد. چشمانم را بستم. در گوشم زمزمه‌اي آمد: او ديگر نيست،‌او ديگر نيست...

صداي ملعون مرگ خاك‌آلود كفن‌پوش بود كه مي‌آمد. او را برده بود يا مرا؟ ما مرده بوديم يا او تولدي ديگر بافته بود؟ هر آنچه بود غم و خاك و درد و خون بود. به سوي مرگ رفت، بي‌آنكه صداي فرشته مرگ را توان پاسخ‌گفتنش باشد...

ماييم و نواي بي‌نوايي! حال كه رفته‌اي خوش باش. نگرانمان نباش كه حال همه ما خوب است،خوب! اما تو باور نكن. ميدانم باور نمي‌كني. دختركي كه مارا در كوير انسانيتمان به تنهايي خود گرفتار كردي، از اين خاك رفته‌اي و ما را با باورهاي خسته كننده‌مان تنها گذاشتي... سفر خوش دوست نازنينمان كه رفتي و ما مانديم. شايد هم ما رفتيم و تو ماندي...

خدايا! خداوندا! تنها تو توان بازگرداندن مرا داري. تو مي تواني زخم هاي شبانه ام را مرحمي باشي و روح خسته ام را شاد كني.! خدايا رحمي كن بر ما

قوانين مورفي من و دانشگاه

2009-05-09T22:02:00.001+04:30

دير ميرسم به كلاس استاد حضور غياب كرده. زود ميرسم، اصلا حضور غياب نميكنه

درس ميخونم، امتحان نميگيره. درس نمي‌خونم امتحان ميگيره

ميرم سركلاس، استاد نمياد. نميرم، كلاس تشكيل ميشه

با استاد دوست ميشم، امتحانش را آسون ميگيره، نميشم، سخت ميگيره

سمينارم را حاضر ميكنم، استاد ميگه وقت نميشه. نميكنم، ميگه بيا ارائه كن

به ترمينال ميرسم ماشين نداره، دم درش كه ميرسم، اتوبوسش راه ميافته.

واحد بر ميدارم، پر نميشه، بر نميدارم تشكيل ميشه

كتاب ميخرم، جزوه ميگه. جزوه مينويسم، كتاب ميده

….

آتشي در خرمن‌زار

2009-01-01T22:36:00.001+03:30

بدون شرح! بخشي از نوشته‌اي در مهر سال پيش. براي درج در آرشيو تاريخ:

شايد تو ذهنم ميخواستم چيز بهتري بنويسم. شايد يه داستان پسرك و دخترك ديگه. پسركي كه دخترك و دوست داره. شايد اينجوري شروع ميشد: "يكي بود، يكي نبود. غير از خدا هيچ كس نبود. يه پسركي بود و يه دختركي. پسركي قصه ما عاشق دخترك بود و ....." نه! اين غلطه. قصه ما اينجوري نيست. شايد قصه ما اينجوري شروع بشه:

" يه سري هستن، يه سري نيستن. خدا بوده و هست و خواهد بود. خيلي هاي ديگه هم هستن. خيلي هاي ديگه هم نيستن. پسركي هست و دختركي. چند سري پسرك و دخترك ديگه هم هستند و چند سري ديگه هم نيستن. دخترك قصه ما مو سياه، ابرو كمون، چشم قهوه اي، با گونه هاي قشنگ، لبهاي گرم و لطيف و پوستي نازك تر از برگ گل. همه اينها تركيبي است فوق العاده و دلنواز. دخترك وقتي ميخنده انگار دنيا ميخنده و وقتي ناراحته انگار دنيا غمگينه. وقتي بهت نگاه ميكنه و موهاي كج شده‌اش را روي صورتش ميريزه انگار داري به موج دريايي در شب نگاه ميكني كه فانوسي زيبا از پشت تلاطم دريا، راه را به پسركي كه در اين تلاطم دريا غرق شده نشون ميده. عكسي كه جلوي روي پسركه همچين صحنه اي را تداعي ميكنه. پسرك هر وقت گذشته اش را مرور ميكنه، ميرسه به اولين روزي كه دخترك را ديد. دختركي از دور، پسركي بيخبر از همه جا. از روبروي هم .... ميان، رد ميشن. شايد براي دخترك همه چيز يه راهرو بود و چند رهگذر. اما برق نگاه دخترك، جرقه‌اي بود در خرمن گندم‌زار دل پسرك... ساعت زود بود و نگاه كم. ساعت زودتر شد و عمق نگاه پسرك عميق تر.

مدتها از اون موقع ميگذره. اتفاقهاي زيادي بين پسرک ودخترک قصه ما افتاده. اتفاقهاي خوب، بد، غم انگيز، شادي بخش. ديروز کسي از پسرک درباره احساس پسرک راجع به دخترک پرسيد. سوالي که پسرک را بيشتر به فکر فرو برد و فراموش کرد که پاسخش را بدهد. پسرک به درون خودش رفت. سفري به اعماق تصاوير ذهنش. سفري کوتاه نبود. شايد در چند دقيقه تمام آنچه در گذشته اش رخ داده بود را از ذهن گذراند. از نگاه اول يکسال ميگذشت. راهرو، رهگذر، نگاه...

اما براي پسرک تصاوير ذهنش به روشني همان نور فانوس دريايي بود که در شب ديده ميشود. صاف، روشن و درخشنده. هيچ چيز تيره و تار نبود. صحنه هاي يکسال گذشته تماما از جلوي چشمانش گذر کردند. هر چه بيشتر مي انديشيد بيشتر لذت ميبرد. چشمانش را که گشود، از سفر بازگشت. پرسشگر منتظر پاسخ بود، اما پسرک پاسخي نداشت. درواقع پاسخي براي او نداشت. پاسخش را با لبخندي داد و آن را در دلش زمزمه کرد. پسرک شکي نداشت. دخترک در دل پسرک بود. قويتر از قبل. محکمتر از قبل و عاشقانه تر از قبل. ..."